Mijn Brein

Mijn brein doet wat het kan. Vaak voel ik me gefrustreerd, verdrietig, boos of kwalijk op mijn brein. Het vertaalt mijn gevoelens niet, geeft geen uiting aan wie ik ben, verdringt mijn emoties die ik zo graag vrij wil en belemmert mijn zicht door van alles naar het donker weg te sluizen waar het vanuit mijn onderbewustzijn toch weer bepalen wil wat ik leef of kies. Ik heb gestreden met mijn brein, heuse gevechten waarin ik zelf steeds weer het onderspit gedolven heb. Omdat het brein altijd in hokjes wil, altijd analyseren wil, voorspellen wil, veroordelen wil, repetitieve patronen wil, vaste rituelen en veiligheid. En vervolgens dat weer veroordelen. Maar nu een diep besef in mij; ik heb mijn brein tot nu toe nooit begrepen, nooit erkend of gezien voor wat het is. Diep geroerd bij dit schrijven besef ik mij dat mijn brein altijd gedaan heeft wat het kan. Het spreekt alleen een andere taal, eentje waar ik soms zoveel moeite mee heb, omdat het zo ver af staat van mijn hart. Maar nu het weten; niet beter of slechter. Alleen anders.

Mijn brein analyseert, herschikt, herstructureert, brengt orde in de chaos door bezit te nemen van alles wat die orde dreigt te verstoren (zie hier; emoties!) en deze te isoleren (naar het onderbewustzijn, veilig en wel opgeborgen). Dan schept het een nieuwe werkelijkheid (identiteit!) waarin in alle vrijheid (passend bij wat het brein toestaat als vrijheid, anders zal het opnieuw ordenen, isoleren enzovoorts) geleefd kan worden. Een super geavanceerde computer die doet wat geprogrammeerd staat. En hoe wonderlijk dat ik NU de kans heb om samen te werken met deze computer, mijn eigen programmeringen vanuit het hart, vanuit de taal van gevoel, alles wie en wat ik oorspronkelijk ben, vorm te geven via het brein in deze werkelijkheid. Deze velden samen te laten werken, te laten communiceren met elkaar zodat zij vervloeien tot één. Zodat het hoofd uiting kan geven aan het hart; geen strijd meer, geen miskenning meer, geen onhaalbare verwachtingen, geen schuld.

Nu ik de angst van het brein voor de grilligheid van het hart, de onvoorspelbaarheid van de emotie kan zien, voel ik niets anders dan diepe ontroering voor dit orgaan. Het kent op dit moment de programmering niet om de diepe gevoelens uit het hart te vertalen in vrijheid. En vanuit oorsprong is emotie nooit gekaderd zoals wij dat hier labelen; negatief, positief, angst, verdriet, vreugde, liefde, maar is het puur bewustzijn, puur kracht en informatie. Het is het brein dat de labels nodig heeft en de gevoelens voorspelbaar wil maken door het in hokjes te stoppen die het kent, associaties te linken die lijken op dat wat het nu ervaart zodat het begrepen wordt. Vervolgens bestaat de mogelijkheid dat het brein de onvoorspelbare of negatieve emotie ziet als een verstoring die geïsoleerd moet worden om de orde te handhaven. Het welzijn te borgen; om voorspelbaar te blijven. Mijn brein kent de taal van het Nu niet, zoals het hart kan lijden onder de computertaal van het brein.

Altijd al geïntrigeerd geweest hoe mijn persoonlijkheid als mens hier functioneert; hoe ik bang ben geweest voor gevoel en daardoor mezelf liever op slot deed dan door die angst heen te gaan, hoe ik stukken van mezelf in het donker heb gehouden in complete ontkenning door mezelf te overschatten, mezelf te onderschatten, hoe ik verlangens van mezelf weggestopt heb om pijn te voorkomen en hieromheen een identiteit heb opgebouwd, denkend een stabiel zelf te hebben, ondertussen te bang om te leven. Te bang om echt te doen wat het hart ingeeft, echt te voelen. En nog steeds draag ik deze mechanismes in mij. Maar natuurlijk werkt dat zo, het brein heeft niets anders dan voorspelbaarheid gewild, heeft een schijnveiligheid willen creëren. Het kent enkel deze taal. Strijden met mijn brein is zinloos, het is een overvraging, ik zal mij in elk moment met terugwerkende kracht moeten beseffen dat het enkel deze taal spreekt zonder aanwezigheid vanuit mijn bewustzijn. En dat er ruimte mag komen in het brein voor een nieuwe taal, een nieuwe instructie. En dat gaat enkel vanuit volledige acceptatie en erkenning. Strijd zet het denken vaster, maar een instructie vanuit het lijf en het hart dat het losser mag en dat het veilig is. Een instructie van binnenuit en niet meer van buitenaf, zoals hiervoor altijd het geval geweest is. Ondanks de grilligheid, de onvoorspelbaarheid, het niet weten, het verlies van het gecreëerde zelf. Ondanks de leegte. De ogenschijnlijke leegte waarin alles ontstaat. Zoals in Avatar benoemd wordt: ‘It is hard to fill a cup that is already full’.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is photo_2021-01-03_13-15-41.jpg

©Floor el Omari 2021

One thought on “Mijn Brein

  1. Dat geeft aan welke belangrijke taak jij als Galactisch afgezant wel hebt op Moeder aarde, dat ze er alles aan doen om je in je Mind te houden, zodat je innerlijke kracht niet naar voren kan treden. Maar nu is die herkenning er, zodat je verder kan gaan. Heel mooi geschreven!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: