“Nee”

“We do not live in a world of dreams, but in an Universe, which while relative, is real so far as our life and actions are concerned. Our business in the Universe is not to deny its existence, but to LIVE, using the Laws to rise from lower to higher-living on, doing the best that we can under the circumstances arising each day, and living, so far as is possible, to our biggest ideas and ideals.”- The Kybalion

Een verhaal over loslaten en bouwen, afbreken, herzien, herbouwen om weer af te breken, los te laten en opnieuw te bouwen..

‘Voel, voel, voel, vind het antwoord in jezelf’, zei de goeroe. Ondertussen wist hij het begin en het einde van de wereld te vertellen, de geboorte van de sterren, de mysteries van verre oorden ook een thuis. ‘Maar wij zijn gelijk’, benoemde hij telkens. Terwijl hij vervolgens zijn belang benadrukte door het belang van zijn missie en incarnatie te benoemen voor deze wereld en de tijdlijn waarin wij leven. Hij was geboren met herinneringen die geen enkel ander mens in deze wereld droeg.

‘Verlies je gezond verstand en vind jezelf’, zei het medium. Zij droeg uit dat jouw denken nooit van jou was, maar aangestuurd door onzichtbare buitenaardse technologieën vanuit mind control. Niet waar te nemen vanuit de zintuigen, maar aanwezig en waar te nemen door haar. ‘Ga naar binnen met aandacht en het lost op vanuit de kwantum fysica’. Zij als enig mens in deze wereld las velden en haar onzichtbare helpers brachten haar deze metafysische informatie. Nieuwsgierigheid, een onderdeel van mind control, het willen hebben van bewijs satanisch en elke incongruentie in haar doen en spreken achteraf met voorbedachte rade nooit congruent bedoeld. Het antwoord lag telkens in haar, maar in mij als ik genoeg mijn best deed. De wereld een steeds vijandigere plek vol vijanden met dubbele agenda’s.

Zo kwamen vele mensen in mijn leven voorbij in wie ik telkens mezelf zocht en mezelf steeds meer verloor. Heuse gevechten met mijn onderbuik. Hoe kon ik mijn gevoel vertrouwen wanneer onzichtbare apparaten hun invloed op mij en mijn denken uitoefenden. Denken en gezond verstand werden steeds meer een zonde, iets dat aangestuurd en niet van mij was. Ik moest voelen en niet denken! Ik moest het voelen en weten zonder bewijs, want bewijs was van het hoofd. Lezing na lezing aflopend, hongerig naar steeds meer informatie, meer confirmatie. Ik had mezelf in een hoger bewustzijn te drukken, nergens ruimte voor een compleet mens. Pijn, trauma en oordelen waren slechts ego, ik had te voldoen aan het ideaal. Ik had mezelf vrij te maken van mijn persoonlijkheid. Dit was de weg.

Ik waande mij autonoom, ik waande mij steeds vrijer, ik waande mij in waarheid en vooral waande ik mij verbonden. Maar de omgeving in mij steeds vijandiger, mijn basis wankeler, mijn vuur meer en meer gedempt, mijn denken minder en minder van mij en de mensen om mij heen steeds meer op afstand. Verkrampt om te voldoen aan het ideaal, mijn gedachtes afwijzend, mijn gevoel wegzettend, mezelf boven of onder een ander wanend ging ik door het leven. Vastgeklampt aan de illusie van mijn aanwezigheid in een andere wereld dan deze, aan ander thuis, een andere familie die er meer toe deed. Om mij heen veranderde de wereld steeds sneller, alles dichter en onvrijer, angst, leed en leugens. Maar ik had mijn aandacht gericht op de sterren, op een hoger doel. Er gebeurden zaken die mijn hart braken, mensen werden voorgelogen, in angst gehouden, steeds meer beperkt in hun vrijheid, maar ik mocht niets vinden en voelen. Het ging om neutraliteit, dat moest de sleutel zijn. Boven dualiteit uitstijgen, nooit een standpunt innemen. Waardoor grenzen steeds meer vervaagden, ontkenning kon woekeren, goed en kwaad steeds onduidelijker en moeilijker te benoemen werden. Ik moest alles vooral bij en in mezelf zoeken, niet buiten mij. Dus slikte ik woorden in, drukte ik delen van mezelf in de vergetelheid en liet ik het kwaad een steeds grotere plek in mezelf en in deze wereld innemen. Zonder daar iets bij te mogen voelen, zonder daar iets van te mogen vinden. Ik waande mezelf wijs terwijl ik weigerde kennis op te doen. Boeken zouden informatie bevatten die verdraaid en gemanipuleerd was, ik had alle antwoorden in mezelf te vinden. Dit uitte zich vooral in het napraten van de ideologie waar ik onderdeel van was geworden. Wat de man van de sterren of wat het medium mij wisten te vertellen, informatie verkregen vanuit metafysische velden en buitenaardsen.

Hoe kwam ik hier terecht, begon ik me af te vragen. Het was vooral niet de bedoeling om in de therapie valkuil te vallen of dit met het hoofd op te lossen, met waarneming zou de kwantum fysica alles oplossen en alle antwoorden lagen in mijn hart. Ik moest het voelen en dan wist ik het. Waarom voelde ik mezelf dan verder afdrijven van de kern in mij? Van de roep in mijn hart en het vuur in mijn buik? Na een periode van complete verwarring kon ik mezelf niet langer in de spiegel aankijken. Ik verlangde naar vrede op deze aarde, maar ik representeerde van binnen totale oorlog. In mijn hoofd geen harmonische plek, in mijn hart geen ruimte voor een ander, voor een andere visie, een ander standpunt, andere informatie. Geen open blik, geen ruimte voor discussie, ik had immers alle antwoorden. Ik dacht het grootste mysterie van het leven te hebben opgelost, maar was niet in staat harmonieus met mezelf te leven. In mij totale zelfdestructie. Ik had mezelf compleet ontkent, geen stem gegeven, geen ruimte geboden aan gedachten, gevoelens en elke twijfel of elk niet pluis gevoel krampachtig weggedrukt, dit alles toeschrijvend aan een onzichtbare vijand. Ik was met mijn hoofd bij de sterren, niet op deze aarde en niet bij de zaken die ertoe deden. Vanuit zogenaamde neutraliteit was ik compleet vergeten om ‘nee’ te durven zeggen. ‘Nee’ tegen de agenda die uitgerold werd om de mens nog vaster te zetten, nog onvrijer te maken, een wereld met nog minder ruimte voor menselijkheid.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 66006698_1615786291886017_5957930924514476032_n.jpg

Achteraf gezien complete verbazing en totale verbijstering hoe diep ik in onwetendheid en ontkenning had kunnen leven. En soms het zaadje dat toch ergens onbewust nog sluimerde om uit te kiemen in een nieuwe hypnose. De vraag; wat als? Wat als ik nu als afvallige de verkeerde weg op sloeg? De weg van de onzichtbare vijand. Er stond veel op het spel! Het ging hier om wereldvrede, bevrijding van donkere machten, het stoppen van al het leed en het uiteindelijke thuiskomen. Onzichtbare vijanden lagen op de loer, altijd op je hoede, tegenwerking herkennend in alles en iedereen. Maar dan het besef mijn eigen grootste vijand te zijn geweest door de macht opnieuw compleet uit handen te hebben gegeven. Alweer in ontkenning te hebben geleefd, niet hebben willen zien, niet hebben willen voelen om mezelf te kunnen onttrekken uit het leven, mezelf te kunnen onttrekken uit enige verantwoordelijkheid. Ontkenning om passiviteit te rechtvaardigen, leed te verbergen, mezelf, de ander en mijn bijdrage aan het collectief uit de weg te gaan. Ontkenning om lafheid te rechtvaardigen, geen actie ondernomen, mensen niet ingelicht met de juiste informatie. Een gevoel van te laat, te laat, veel te laat.

Een getraumatiseerd mens bleek makkelijk te misleiden. Waar ik dacht dat waarheid resoneerde bleken dat verborgen verlangens en sluimerende traumastukken te zijn. Traumastukken die een snelle oplossing zochten, te bang om toe te staan dat wat zo lang verborgen was gebleven het bewustzijn zou bereiken. En liet dit nou de ingang zijn voor zelf hypnose, blinde vlekken en cognitieve dissonantie. De geest zou de neiging hebben om informatie die niet past bij de overtuiging af te wijzen. Het deed pijn toe te moeten geven weer bedrogen te zijn geweest. Waren het dit keer niet de overheden, systemen, zogenaamde wereldleiders, multinationals en artificiële constructen van deze wereld wiens werkelijke intenties herzien mochten worden, dan wel de intentie van bepaalde spirituele leraren en stromingen. Waar was je veilig in een wereld met zoveel misleiding, zoveel leugens en zoveel pijn? Hoe kon je als mens uiteindelijk zo volwassen worden, zo autonoom, om volledige verantwoordelijkheid en soevereiniteit te claimen over jezelf, jouw acties en jouw leven. Om volledige leiderschap over jezelf te ervaren, over het pad dat jij had te bewandelen. En ging het uiteindelijk niet daarom? Zelf herinnering, door die pijn heen, de donkere nachten van de ziel doorstaan om opnieuw geboren te worden? Het mysterie van het leven was niet op te lossen en gelukkig maar. Een hoger bewustzijn niet af te dwingen.

Wijsheid vroeg om bescheidenheid, tien stappen terug. Wijsheid was het opdoen van kennis, kennis en nog meer kennis om steeds meer verwonderd te raken, steeds meer vragen te hebben. Waarheid was gebaseerd op principes zonder ruimte voor aannames en geloofssystemen. De geloofssystemen mochten opnieuw afgebroken worden, beetje bij beetje. Een fundament mocht gebouwd worden, stevig dit keer, gebaseerd op de hoogste waarheid. Gebaseerd op de hoogste intelligentie, de natuur en de natuurlijke wetgeving. Niet door een mens bedacht of gecreëerd. Het doel mocht opnieuw gedefinieerd, namelijk het dienen van enkel de waarheid. De weg van zelfrealisatie vanuit volledige radicale zelfacceptatie en radicale eerlijkheid, niet te hoeven voldoen aan een ideaal, niet te hoeven forceren. Leven vanuit essentie, de reis van hoofd naar hart, vroeg om toewijding, hard werk en doorzettingsvermogen. Niet om ontkenning of om aanwezigheid in een andere wereld dan deze. Maar de schaduw in, durven zien, durven loslaten en durven te herzien. Destructief werk door het steeds opnieuw afbreken van illusies, ego- en geloofsovertuigingen en constructen over het zelf en deze realiteit. Maar ook al zakte de grond onder mijn voeten vandaan, wat over zou blijven kon alleen mezelf zijn. En pijn kwam pas naar de oppervlakte op het moment dat ik los durfde te laten. Aangewezen op mezelf. Want het deed pijn om in deze wereld te zijn en te zien hoe wij als mensheid en collectief eraan toe waren, met mijn hoofd bij de sterren werd ik minder geconfronteerd door de staat van de wereld en het leed op deze wereld. Redding was een verleidelijke optie, belangrijk zijn voor het ego dat zich minderwaardig voelde bovendien als een pleister op de wond.

Jouw waarheid, mijn waarheid, jullie waarheid, onze waarheid. Wat was waarheid in een wereld vol leugens? Waar kon je als mens op vertrouwen wanneer je ontdekte een illusie te hebben geleefd. Een fundament van leugen op leugen te hebben gebouwd vanaf de dag dat je geboren was. Bedrog in de geschiedenisboeken, eeuwenlange miskenning van de mens, verraad met de paplepel ingegoten, levens vol onderdrukking en afleiding. Brood en spelen en spelen en brood. Geboren in het web van de spin, geboren om het systeem te dienen, het systeem te verdedigen. Een slaaf met stockholmsyndroom. Vrijheid van meningsuiting, democratie, politiek; allemaal leuzen, artificiële constructen om slavernij te rechtvaardigen, nooit vrij te denken, nooit vrij te spreken. De mens als mier, aangelijnd in het gedachtegoed van het collectief waarin politieke correctheid en sociale wenselijkheden zorgden voor ‘in het gareel’. De mens als mier aangelijnd in de ideologie, de spirituele leer, het dogma waarin idealen en het doel leidden tot ‘in of out’. Maar hoe lelijk de waarheid ook mocht zijn, ik zag haar liever wel dan niet. Hoe eng de wereld als niemand voor mij zou zorgen, ik alleen zou zijn, misschien geen enkel doel dit leed en dit leven rechtvaardigden, ik was liever vrij en ongelukkig dan toegestaan beperkt gelukkig en in slaap gesust met leugens. En ondanks alle valkuilen had ik momenten waarop ik had kunnen voelen wat goed of kwaad was, wat klopte en wat niet klopte. Het was alleen de vraag of de moed had naar mezelf te luisteren, of ik mezelf serieus genoeg nam en hiernaar handelde. Of ik bereid was volhardend, moedig en sterk genoeg te zijn om mijn eigen weg te kiezen, ook al ging niemand met mij mee. Of ik sterk genoeg was om waarheid te spreken ook al wilde niemand het horen. Ook al liep ik alleen, ook al werd ik verbannen, verafschuwd en verloor ik mensen die voorheen belangrijk voor mij waren. Het was de tijd om op te staan en te kiezen, te kiezen voor vrijheid, voor waarheid en voor de generaties na ons die nu geen stem hadden. “Nee, nee en nog eens nee, ik zou nooit confirmeren”, deze woorden durfde ik te voelen en hardop uit te spreken. Woorden die al heel lang in mij leefden, oplaaiden als een vuur in mijn borst. Geen intelligentie hoger dan de natuur en de natuurlijke wetgevingen, geen doel hoger dan waarheid, geen vibratie hoger dan liefde. Manifestatie en creatie bleken wel degelijk actie te betekenen. En de realiteit moest alles behalve ontkend worden. Wie zich achter de schermen verscholen of wat zich afspeelde op metafysisch vlak zou blijken, maar voor nu was de vijand zichtbaarder dan ooit. Dat dit groter was dan ik, mijn sterfelijkheid en het leven dat ik tot nu toe had geleid was niet te ontkennen. Maar dit ging bovendien om compleet mens zijn, onvoorwaardelijk. Dit ging om onvoorwaardelijke liefde in de ervaring hier op deze aarde. Om onvoorwaardelijke vrijheid en om waarheid. Buiten dat ging het om het woord dat bijna verboden leek te zijn geweest, het woord dat wij mensen leken te vergeten; het woord NEE.

“Those who don’t know won’t say NO.” – Mark Passio

“The half wise, recognizing the comparative unreality of the Universe, imagine that they may defy its Laws-such are vain and presumptuous fools, and they are broken against the rocks and torn asunder by the elements by reason of their folly. The truly wise, knowing the nature of the Universe, use Law against laws; the higher against the lower; and by the Art of Alchemy transmute that which is undesirable into that which is worthy, and thus triumph. Mastery consists not in abnormal dreams, visions and fanastic imaginings or living, but in using the higher forces- against the lower-escaping the pains of the lower planes by vibrating on the higher. Transmutation, not presumptuous denial, is the weapon of the Master.”- The Kybalion

%d bloggers liken dit: